شخصیت مهرطلب، که یکی از اشکال شخصیت نافرهیخته به حساب می آید، به طور کلی اینگونه بیان می شود که فرد نتوانسته یک تعادل عاقلانه، درست و مناسب را در روابطش با دیگران ایجاد کند. یعنی دچار عدم توازن(افراط یا تفریط) می باشد.

افراد مهرطلب به دنبال این هستند که با جلب یا طلب محبت و مهر دیگران، در خود نوعی احساس توازن و آرامش به وجود آورند. بنابراین بیش از آنکه در درون خودشان پایه های شخصیتی را به وجود بیاورند و از درون خود الهام گرفته و تغذیه کنند، همواره این منابع را در بیرون از خود جستجو می کنند.

در واقع این افراد ارائه مهر زیاد(بیش از حد) را به عنوان بیمه ای برای دریافت مهر دیگران می بینند و به این شکل خود را در معرض سوءاستفاده دیگران قرار می دهند.

در یک نگاه کلی می توان افراد را از دیدگاه شخصیتی به 2 دسته کلی تقسیم نمود:

1) افراد فرهیخته: یا افراد دارای سخصیت سالم که 3 ویژگی کلی دارند:

_ واقع گرا بودن: دیدن مسایل همان گونه که هستند، نه آن گونه که در ذهن تصور می شوند.

_ برخورداری از عقلانیت: نوع برخورد با واقعیت ها برمبنای منطق، روش مندی، دانش، علم و تجربه است، نه براساس احساسات، تعصب یا باورهای از پیش تعیین شده.

_ برخورداری از وجدان، اخلاق و صفت های نیک انسانی

2) افراد نافرهیخته: یا شخصیت های ناسالم که در ویژگی های فوق دچار مشکل هستند و به 3 دسته تقسیم می شوند:

_ شخصیت سلطه گرا (سلطه جو، خودمحور، خودرای، خودکامه و...)

_ شخصیت مهر طلب

_ شخصیت انزوا جو (گوشه گیر) 

در آغاز بهتر است 2 مفهوم را از هم جدا کنیم:

1)خشم: که یک احساس است و زمانی که شدید می شود به هیجان تبدیل می گردد.

2)عصبانیت: که یک رفتار است و واکنشی نادرست است که ما در برابر احساس خشم مان نشان می دهیم.

خشم: احساس بدی است که به یک دلیل ایجاد شده: موضوعی یا اتفاقی پیش آمده که موجب شده ما به آرزو، هدف، خواسته، نیاز یا حق مان نرسیم. یعنی موضوع خشم در رابطه با انتظارها و توقع های ماست. ما خشمگین می شویم زمانی که انتظار رویدادی یا موردی را داریم که بشود یا نشود.

هنگامی که به انسان توجه می کنیم، 2 موضوع روشن می شود:

1) انسان، از نظر فیزیکی(جسمانی)، روانی و اجتماعی موجودی است نیازمند و این نیازها باید به شکل مناسبی برآورده و ارضاء شوند؛ وگرنه فرد را از حالت تعادل خارج کرده(نیازهای برآورده نشده) و راه تکاملی او را نیز می بندند.

نمونه: اگر به بدن ما آب  و خوراک نرسد می میریم، اگر به اندازه کافی محبت نبینیم دچار افسردگی می شویم، اگر در محیط و جامعه ای ناسالم زندگی کنیم به احتمال بسیار زیاد گرفتار انواع آسیب های جسمی و روانی یا بزهکاری ها می شویم و...

امروزه بزرگ ترین مساله روانی ای که انسان ها دارند، مساله "حرمت نفس" است و عمده گرفتاری های ما در جنگ و جدال ها در سطح فردی، خانوادگی، اجتماعی و حتی بین المللی، از همین مساله ناشی می شود.

 پایه حرمت نفس بر تقدس و منحصر به فرد بودن انسان استوار است؛ به این معنا که انسان دارای حقوق، حیثیت و حد و مرزهایی است که هیچ کس، هیچ زمانی، تحت هیچ عنوانی و به هیچ دلیل و بهانه ای نمی تواند از او بگیرد.

1) نداشتن هم حسی و همدردی: این افراد به دلیل مسایل تربیتی، خانوادگی و محیطی نمی توانند درد و رنج، مسایل و موقعیت دیگران را به گونه ای که یک انسان عادی درک می کند، بفهمند.

2) نداشتن حس پشیمانی: آنها اشتباه های و تقصیرهای خود را نمی پذیرند و در نتیجه اهل عذرخواهی و پشیمانی واقعی هم نیستند.

3) سطحی گرا بودن، عمق نداشتن شخصیت، توخالی بودن و ادعا داشتن: این افراد خود را به هفت رنگ در می آورند تا خود را همه کاره نشان بدهند، در حالی که چیزی به عنوان پشتوانه محتوایی برای ارایه ندارند.

نياز شماره يك :نيازهاي فيزيكي یا مادي(خوراک، خواب و...).

این نیاز بسيار اهميت داره و تعادل بار فيزيكي، تعادل بار رواني، حتي بيوشيميايي، الكتريكي، مغناطيسی و... رو برقرار می کنه. يعني سيستمي رو كه بهم ريخته، برقرار مي كنه.

نياز شماره دو :نياز به امنيت و آرامش 

اين دو تا نياز نيازهاي واقعيند(غیر ارادی و خودکار)... اينها نيازهايي هستند كه همه انسان ها در حالت عادي(نه بيماران عجيب و غريب) دارند... اين نيازها اصولا نيازهاي مبتني بر كمبودند، يعني يک تعادلي هست که بر هم مي خوره و شما بايد تعادل رو برقرار كنيد... شما گرسنه هستيد پس غذا مي خوريد و سير مي شيد ، تشنه هستيد آب مي نوشین... ولی اگر ارضای این نیازها از يک حدي بگذره، حتي شما رو مي كشه(تشنگی با یک یا چند لیوان آب برطرف می شه، ولی اگه یک شیلنگ آب رو تو دهن تون بگذارید حالتون از آب به هم می خوره و تا مرگ بخاطر ترکیدن هم پیش می روید!)... مي خوام فقط توجه داشته باشيد که اين نيازها را چرا بهشون ميگيم نيازهاي مبتني بر كمبود، يعني فقط بر هم خوردن تعادله و زمانی که تعادل برقرار شد دیگه معنایی ندارن. اين دو نياز عمومي هستن...

من و شما از تولد تا يك سالگی مون بيش از همه با حس مون زندگی می كنيم و مقصود از حس كه مردم معمولا 5 تا شو می شناسند .... و به همين جهت است كه بچه بيش از هر چيز ديگری به غذاش، به خوابش، به بازيش، به لمسش و... اهميت می ده.

 بين 1 تا 7 سالگي دو چيز ديگه به اين حسی كه خودش رشد می كنه اضافه می شه، يكی ما از هوشمون كه روابط پنهان اشياء رو به مقدار زياد مشخصی می كنه استفاده می كنيم و يكی از تخيل و تصور ...

 بنابراين كودك بين 1 تا 7 سالگی در حاليكه جهان رو حس می كنه ، می بينه ، می چشه ، دست می زنه ، می شنوه ... در عين حال از هوشش استفاده می كنه كه اين آدم كه اسمش پدربزرگه يا مادربزرگه مهربونه ، منو نوازش مي كنه ، به من چيزايی ميده كه می خوام ، خيلی هم به من بكن و نكن نميگه. بنابراين مامان بزرگ و بابا بزرگ رو خيلی دوست دارم.... و در نتيجه جهان را با هوش خودش اينگونه فكر می كنه كه مامان بزرگ و بابابزرگ كه اومد بره پهلوشون ، تو بغلشون باشه ....تا شيرينی شو بگيره ، پاداششو بگيره ، نوازش رو بگيره ، يا هر چيزی ديگه .. و ضمنا از تخيلش هم فكر می كنه كه اصلن بره خونه بابابزرگ يا بابابزرگ بياد اينجا ، پهلوی اونا بمونه و...

از افراد دارای شخصیت انزواجو یا گوشه گیر مانند 2 شخصیت پیشین(سلطه جو و مهرطلب) به عنوان افراد نافرهیخته یاد می شود.

اگر ریشه های تربیتی و زمینه های شکل گیری این شخصیت ها را بررسی کنیم، در می یابیم که این افراد در فرایند تربیتی ای رشد می کنند(خانواده نامناسب و نظام آموزشی ناسالم) که در آن مزه شیرین روابط سالم انسانی را درک نمی کنند. این افراد معمولا موفق نمی شوند که در یک بستر سالم اجتماعی رشد کنند و در نتیجه به تکامل شخصیتی دست نمی یابند.