دست خودم را می‌گیرم و
از خانه بیرون می‌زنیم.

در پارک
بجز درخت
هیچ‌کس نیست

روی تمام نیمکت‌های خالی می‌نشینیم
تا پارک
از تنهایی رنج نبرد!

دلم گرفته
یاد تنهایی اتاق خودمان می‌افتم
و از خودم خواهش می‌کنم
به خانه باز گردد ... محمد علی بهمنی